Ana

Ana é un palíndromo,
é un corpo branco
unha serpe que non morde, se non que abraza
un corpo deitado sobre a area dunha praia deserta de soles,
é un faro chantado no cabeceiro dunha enorme cama.
Ana é o alef dos abecedarios da risa.
Ana é unha caricia na túa espalda.
É indivisible e só pode multiplicarse por si mesma e ser sumada á realidade.
Ana é a unívoca unicidade.
Ana ten pés de dama e mans pefrectas, para non colgarse do inalcanzable
e ten lombo de pátria para deitarse sobre el.
Ana é a súma de mil cousas,
é como un fotograma borroso na inmensidade dun filme de Malick.
unha cebra que come herba na sabana da ambigüidade.
sobre o cu de ana pousase o meu pescozo,
e sobre os seus riles o meu rostro,
sobre os muslos o meu peito
e sobre os xemelgos as miñas costelas.
O meu pubis nos seus nocelos
e das súas dedas
naces serpenteantes as miñas pernas.
Os meus brazos non alcalzan a súa cabeza
e fan campamento base nos seus ombreiros.
Ana é como unha fenda no ceo quentada co lume do inferno.