a ledicia do aborto nun embarazo non desexado.

Na máis profunda harmonía do universo,
vin o caos en estado puro,
cuspiron sobre as estrelas os iñorantes
mentres eu cuspía sobre eles.
Mais eles nunca afogaron estrela algunha,
e mentres morrían nas miñas babas
aferrábanse a un deus absurdo que os salvase
mentres eu morría coa risa.
soaron salvas de ledicia,
pola fugaz existencia dos abortos,
berramos enxoitos e espidos,
despois das suores do inferno.

a vida na cidade

con enormes e escuras nubes cubriuse a cidade no outono, abrigándose ente un sol que seguramente a traizoase prometéndolle sol e ofrecéndolle frío.
rebelándose sen aceptar a súa silenciosa decisión as persoas que alí moraban.
enchíanselle os dende de raiba e cargados de iñorancia queixábanse da imposibilidade de velo sol.
A cidade os respectaba, mostrando máis humanidade que a que eles lle profesaban a ela. aceptando falsamente, como unha nai adoptiva, que nunca poderían sentir por ela ese amor completo que por outras si sentían.
sentíase tan triste vendo que non a entendían, que choraba bagoas que saían das súas entrañas mesmas, das súas cloacas, enchendo a cidade dun cheiro non máis repugnante que un cadáver descomposto.
e máis se queixaban os humanos polo cheiro, máis choraba a cidade e rematou por afogarse nas súas bágoas. e as persoas xa non se queixaron porque morreron afogadas na merda.

o problema das cidades é unicamente a xente que mora nelas.

cando naces, todos rin e ti choras.
cando morres, todos choran e ti non podes rir.
a vida, obxectivamente, é inxusta.

nunha breve porción de tempo collen as túas mans,
nun silencio, un infarto.
na soidade das metrópoles os vimbios verdes que asubían no ar.

Poética e soa.
metafísica.
famélica experta do amor inconcluso,
das enormes noites de mil amantes
soborna o tempo esperando a fianza da xuventude entre berros alcólicos.
asombrosamente fea e deforme.
fermosa,
carente do requinte das meretrices decimonónicas,
érgese como un illote no medio da inmundicia da noite.
mentres pasan dous homes que fuman.

calculo aproximado de momentos

douscentos vinte e tres mil
catrocentos corenta e sete millóns
oitocentos noventa e catro mil
seiscentos setenta e seis.
223.447.894.676

infinitivos

achegarse a un corpo celeste sen sentir o enorme frío que rodea á soidade das estrelas.
agochar moedas en caixas de VHS e escondelas no monte coma tesouros.
meter as mans en barro e esperar a que se sequen e nazan millóns de enrugas falsas.
disparar coas mans ós avións que pasan e ter medo a que nese intre estouren.
marearse nunha bañeira con sales e ter que meter a cabeza en auga fría.
abrir unha cervexa no verán contra o bordo dunha mesa de mármore.
retorcer os plásticos de embalar destruíndo as súas burbullas.
rebozarse na area quente ó saír do mar.
calcular mentalmente os rebotes que unha hipotética pelota faría nun cuarto baleiro sen non houbese forza de rozamento.
contar baldosas e pasos e escaleiras.
comer espaguettis.
empañar espellos non bafo e escribir nomes de directores de culto.
buscar datos sobre grupos armados do pasado.
asentir cando non entendes o que alguén di.